از جنوب فرهنگسراي نياوران در بدو ورود به محله تابلوي هويت بر سر راه شماست: محله حصار بوعلي.
«قريه كوچك ديروز، محله بزرگ امروز. حصار بوعلي محله‌اي است در سه كيلومتري شرق تجريش كه آثاري از آن هنوز در غرب فرهنگسراي نياوران باقي مانده است.
محله حصار بوعلي در چهار جهت جغرافيايي به وسيله خيابان‌هاي نياوران، كامرانيه، فرمانيه و پاسداران احاطه شده است. بخشي از زمين‌هاي اين محله را كامران ميرزا پسر ناصرالدين‌شاه خريد و باغ معروف كامرانيه را در غرب محل احداث كرد. قدمت حصار بوعلي به قرن يازدهم هجري با سابقه بيش از 300 سال برمي‌گردد كه از زمان قاجار نيز بافت محلي آن شكل گرفته است. وجه تسميه محله حصار بوعلي حاكي از اين حقيقت است كه ابوعلي سينا در سفري كه از گرگان به ري داشته در اين محل ساكن گرديد.
و به تدريج تعدادي از بيماران خود را مداوا نموده و سپس اطراف اين محل را حصاري ايجاد كرد. حصار بوعلي قنات‌هاي متعدد داشته كه معروف‌ترين آن قنات ملك‌آباد در خيابان شهيد باهنر (نياوران) بوده كه در حال حاضر كارايي ندارد.
برخي از ديگر قنات‌ها هم اكنون فعال هستند مانند قنات ميرزاعلي در شرق و قنات تكيه‌آقا در غرب محل. در زمان ناصرالدين‌شاه دو پزشك معروف به نام‌هاي ميرزا علي حكيم و دكتر طولوزان در اين محل اقامت داشته‌اند. تكيه حصار بوعلي يكي از ابنيه‌ تاريخي شميران است كه داراي معماري زيبا و نقاشي‌هاي ارزشمند مي‌باشد. اين محله در دوران دفاع مقدس نيز شهداي بسياري تقديم اسلام و ايران نموده كه تصوير نوراني‌شان زينت‌بخش حسينيه بزرگ حصاربوعلي است.»
شميران كه در گذشته چندان به حساب نمي‌آمد، اكنون وارد نقشه كلانشهر تهران شده و يكي از مناطق مهم و گرانقيمت آن به شمار مي‌آيد. اين منطقه كه همواره كوهپايه‌هاي مركزي البرز را در پس زمينه تصويري خود دارد اكنون با ستون‌هايي برافراشته از آهن و بتن و كاخ‌هاي باشكوه قديم و جديد انسان را به ياد پايتخت‌هاي اروپايي چون لندن و پاريس مي‌اندازد. در ميان هياهو و سرسام ناشي از زندگي ماشيني، شايد هر از گاهي نگاهي به گذشته‌هاي دور شميران دميدن روحي تازه بر كالبد غبارآلود اين شهر كوهستاني به شمار مي‌رود.
يكي از چهره‌هاي گرانسنگ جهاني كه در شميران جاي پايي دارد و حتي محله‌اي به نام اوست پزشك عاليقدر ايراني شيخ‌الرئيس، شرف‌الملك، حجت‌الحق ابوعلي سينا است. طبق قوانين تاريخي مدتي در مسير هجرت از گرگان به ري حدود سال 400 هجري شمسي در منطقه‌اي در شمال خيابان فرمانيه فعلي در منطقه‌اي به نام «حصار همايون» اقامت گزيد و در طول حدود دوسال سكونت در اين ناحيه به دليل هوايي لطيف و طبيعتي مصفا اقدام به ايجاد حصار و بارو و پذيرش بيماران از نقاط مختلف چون تهران، ري، ورامين و رباط‌كريم و ديگر قراي اقماري تهران آن روز نمود لذا از همان هزارسال پيش محل به نام «حصار بوعلي» معروف شد. متأسفانه چند سالي مي‌گذرد كه در نقشه يك دوهزارم شهرداري نام اين محل را به واژه مجعول «ساميان» تغيير داده‌اند. در حقيقت به اين وسيله يك نوع بي‌اعتنايي به نام بوعلي پزشك ايراني در مقياسي جهاني رواداشته‌اند. جاي تعجب نيست وقتي جايزه يك ميلياردي بوعلي‌سينا همزمان با جشنواره حكمت سينوي اهدا مي‌شود نام اين بزرگمرد را در نقشه حذف كنند؟ اين اشتباه فاحش را مي‌بايست مسئولين فرهنگي پيگير شوند كه طراحان آن به چه منظور به چنين جفايي دست يازيده‌اند؟! مطلب روزنامه ايران در مورخ 28/6/88 در اين باره چنين است: «جايزه يك ميليارد ريالي بوعلي سينا همزمان با جشنواره حكمت سينوي در روزهاي 22 و 23 آبان‌ماه اهدا مي‌شود. به گزارش خبرنگار ايسنا جايزه بوعلي‌سينا همزمان با بزرگداشت روز جهاني فلسفه، در جشنواره «حكمت سينوي» در پنج رشته «بوعلي سينا پژوهي»، «فلسفي»، «پزشكي»، «حكمتانه» و «مفاخر» به نفرات برگزيده هر بخش اهدا خواهد شد. جوايز نفرات برگزيده هر بخش، مبلغ يكصدميليون ريال به همراه نشان حكيم هزاره‌ها خواهد بود كه اين نشان علاوه بر ارزش معنوي، داراي ارزش مادي هم است.»
بوعلي‌سينا تنها پزشك جهان است كه 450 تأليف داشته و در حال حاضر 265 كتاب و رساله در علوم مختلف از او به جاي مانده كه حدود 40 عنوان از آنها در علم پزشكي مي‌باشد. كتاب «قانون» او در طب چنان جامع و كامل بود كه تا سال 1909 ميلادي در دانشگاه‌هاي اروپايي تدريس مي‌شد.
تنها در سراسر كشور عزيز ما فقط يك محله در حال حاضر به نام او باقي مانده آن هم همين محله گمشده در نقشه منطقه يك يعني «حصار بوعلي» است. متأسفانه تا اين تاريخ مسئولين مربوط هرگز پاسخي قانع‌كننده به اعتراض اهالي كه چرا حصار بوعلي را به ساميان بدل كرده‌اند نداده‌اند!
تاريخچه حصار بوعلي با يكهزار سال سابقه به پنج بخش تقسيم مي‌شود: بخش اول، با حضور بوعلي‌سينا شروع شده تا پايان سلسله زنديه ادامه مي‌يابد. بخش دوم از آغاز پايتختي تهران يعني زمان آغامحمدخان قاجار كليد مي‌خورد و بخش سوم از آغاز سلطنت ناصرالدين‌شاه و بهره‌برداري از كاخ صاحبقرانيه و بهره‌گيري از نيروهاي محلي در بخش‌هاي مختلف قصر صاحبقرانيه از كاخداري گرفته تا بيوتات سلطنتي از محافظان مسلح تا كارشناسان گل و گياه ...
بخش چهارم از آغاز سلطنت پهلوي اول. بخش پنجم از پيروزي انقلاب اسلامي كه منجر به تحويل گرفتن كاخ نياوران و صاحبقرانيه توسط اهالي حصاربوعلي و نياوران با مديريت سيدمحمد تقي حكيم امام جماعت حصاربوعلي را مي‌توان نام برد كه عكس و شرح آن قبلاً در همين صفحه به تفصيل بيان شده است.
بوعلي سينا در يك نگاه
بوعلي سينا، بزرگترين دانشمند ايران و سرآمد حكما و اطبا در ادوار اسلامي و مشهور در سراسر دنياست كه سهمي عظيم در شرق و تكامل علم پزشكي در جهان داشته است. اروپاييان وي را «AVICENNA» مي‌نامند. بوعلي در سال 359 هجري شمسي برابر با سوم صفر 370 هجري قمري متولد شد. در 17 سالگي در تمام علوم زمان خود استاد شد و شهرت او در بخارا فراگير گرديد. بويژه در علم طب سرآمد اقران گرديد. مدتي در ري و قزوين به طبابت و تدريس گذراند. او در اصفهان كتاب «شفا» و كتاب «النجات» را نگاشت.
كتاب «الانصاف»، دانشنامه علايي از دستاوردهاي همين دوران است. در طول نزديك به دو سال در آخرين دهه حيات كه در شميران منطقه حصار همايون كه بعد‌ها به نام خودش حصار بوعلي نام گرفت علاوه بر طبابت بسياري از رسالات پزشكي را در فضاي آرام و هواي لطيف اين محل به رشته تحرير درآورد، در حفاري‌هاي عميق دهه چهل جهت ايجاد مخزن آب لوله‌كشي منطقه حصاربوعلي به آثاري برخورد شده كه تمامي متعلق به زمان حضور بوعلي‌سينا در حصار بوعلي است.
از اوايل قرن دوازدهم ميلادي تقريباً در تمام دانشگاه‌هاي اروپا كتاب «قانون» بوعلي كتاب درسي بوده است. در جاي جاي كتاب تصاويري از اعضا و استخوان‌هاي بدن نيز كشيده شده است. در حال حاضر تنها پنج نسخه كامل عربي از قانون در جهان ثبت شده‌اند كه همگي در كتابخانه‌هاي معروف اروپا و امريكا نگهداري مي‌شوند.
عظمت شخصيت بوعلي در علوم به حدي است كه ويليام هاروي (كاشف سيستم گردش خون در قرن 17 ميلادي) مي‌گويد: «اگر مي‌خواهيد به سرچشمه‌هاي دانش برسيد آثار ارسطو، سيسرو و ابن سينا را بخوانيد.»
ويليام اسلر مي‌گويد: «قانون، طولاني‌تر از هر كتاب مرجع پزشكي در جهان بوده است.»
بوعلي در نهايت در حين سفري به همدان در سال 428 هجري شمسي در اثر بيماري قولنج درگذشت. بناي آرامگاه بوعلي جزو يكي از نمادهاي درخشان شهر تاريخ‌ساز همدان است و هنوز هم طب بوعلي‌سينايي با همان سبك سنتي در عطاري‌هاي متعدد شهر همدان التيام‌بخش دردهايي است كه پس از استفاده از داروهاي شيميايي به دليل عدم افاقه به عطاري‌ها مراجعه مي‌نمايند.
تاريخ حصار بوعلي در بخش سوم
از سال 1270 قمري پس از ساختمان قصر سلطنتي صاحبقرانيه در شرق حصار بوعلي، اين روستا رونق بيشتري يافت و مهاجراني از ديگر قراي لواسان و رودبار قصران جهت كار و اسكان به حصار بوعلي آمدند از آن جمله «برگ جهان»، «آهار»، «امامه»، «ايگل» و «رسنان». حصار بوعلي در طول 200 سال اخير به دليل برخورداري از فرهنگي غني همواره اقامتگاه دانشمنداني بوده كه خود وسيله‌اي نيز جهت كسب فيض بيشتر اهالي بوده است. در دهه‌هاي نزديك به ما استاد علي نقي وزيري و علامه محمد قزويني از آن جمله بوده‌اند.
اهالي اين محل در هر دوره با حضور عالماني فرهيخته و متقي از ارشادات آنان بهره‌مند بوده‌اند نظير آيت‌الله حاج شيخ علي نورمحمدي كه يكي از فرزندان اين محل نيز بوده است.
ايشان در سال 1328 قمري (102 سال پيش) در حصار بوعلي به دنيا آمد. در سال 1344 قمري به قم مشرف و در عصر آيت‌الله العظمي حايري يزدي مؤسس حوزه علميه قم از شاگردان مبرز علماي بزرگ و آيات عظام نظير آخوند ملاعلي همداني، حاج شيخ عباسعلي شاهرودي، حاج سيدمحمد تقي خوانساري و حجت كوه كمره‌اي بود. ايشان در سال 1362 قمري پس از 18 سال با نائل شدن به درجه اجتهاد از قم به زادگاه خود حصاربوعلي برگشتند و از آموخته‌هاي حوزوي جهت ارشاد اهالي بهره جستند.
پس از رحلت بزرگاني كه بدان اشاره شد در حال حاضر سيدمحمد تقي حكيم امام جماعت حصاربوعلي مي‌باشند كه در طول 48 سال حضور مستمر در محل جهت تربيت اسلامي اقشار مختلف اعم از برادران و خواهران برنامه‌هاي سازنده‌اي داشته‌اند.
در شرق حصار بوعلي فرهنگسراي نياوران قرار گرفته كه در حقيقت در گذشته يكي از باغات وسيع محل متعلق به عزيزخان خواجه بوده كه از سال 1350 تبديل به فرهنگسرا شد و پس از پيروزي انقلاب اسلامي نيز قسمت شمال آن در اختيار سازمان فيزيك نظري وزارت علوم قرار گرفت. در غرب حصار بوعلي باغ كامرانيه قرار داشت كه در حال حاضر اين باغ چهل هزارمتري به باغ‌هاي كوچك‌تر و خانه‌هاي ويلايي و برج و آپارتمان تقسيم شده است.                  منبع:روزنامه ایران

 

نوشته شده توسط HRN در سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388 ساعت 10:28 موضوع | لینک ثابت

وقتي از خيابان نياوران عبور مي كنيد، تابلوي درمانگاه خيريه حصار بوعلي ابتداي خيابان شهيد سعيدي توجهتان را جلب مي كند. اميدواريم هيچ وقت به دارو و درمان احتياج پيدا نكنيد، اما بد نيست با فعاليت هاي اين درمانگاه آشنا شويد. چند سالي بود ساختمان كهنه و قديمي جنب حسينيه تكيه بالاي ده حصار بوعلي بدون استفاده مانده بود. سال ها پيش اين ساختمان قديمي در دو طبقه در زمين وقفي حسينيه بنا شد. در طبقه اول سه مغازه ساخته شد تا منبع درآمدي براي حسينيه باشد و در طبقه دوم نيز فعاليت هاي اداره بازرگاني و توزيع اقلام بسيج اقتصادي در دوران دفاع مقدس انجام مي شد. اواخر سال ۷۳ به پيشنهاد امام جماعت مسجد ده حصار بوعلي تصميم گرفته شد، طبقه دوم ساختمان به درمانگاه خيريه تبديل شود. هيئت امناي درمانگاه خيريه حصار بوعلي كه متشكل از معتمدان محلي بودند، حاج كريم ناطقيان را به عنوان مديرعامل درمانگاه انتخاب كردند. دكتر جلال كبيري، مسئول فني و مديرعامل جديد درمانگاه، انگيزه تأسيس درمانگاه را كمك كردن به محرومان جامعه بخصوص نيازمندان ده حصار بوعلي بيان مي كند و مي گويد: «دارو و درمان براي قشر كم درآمد جامعه بسيار سنگين است. پس بايد به آنها كمك كرد.» وي درباره چگونگي تأسيس درمانگاه مي گويد: «زماني كه تصميم گرفته شد درمانگاه خيريه تأسيس شود، به پول زيادي نياز بود. با دعوت از نيكوكاران محلي و كمك هاي مردمي نوسازي بناي قديمي شروع شد. كارها خيلي سريع پيش رفت. تجهيزات بيمارستاني، خريداري و كلينيك دندانپزشكي، پزشك عمومي و تزريقات در اين مركز افتتاح شد. با همت مرحوم حاج کریم ناطقيان و دكتر جزايري، معاون وقت وزير بهداشت، بخش هاي تخصصي اين مركز راه اندازي شد و كلينيك تخصصي چشم پزشكي، پوست، جراحي زنان، مامايي، جراحي مغز و اعصاب در درمانگاه خيريه ده حصار بوعلي آغاز به كار كرد.» با توجه به اينكه هدف از تأسيس درمانگاه خدمات رساني به قشر ضعيف جامعه بود، هنوز هم تعداد زيادي از نيازمندان محلي در اين درمانگاه رايگان ويزيت مي شوند و در صورت نياز با دريافت مبلغ ناچيزي درمان آنها در بيمارستان ها ادامه پيدا مي كند. مديرعامل درمانگاه خيريه در اين باره مي گويد: «نيازمنداني كه به اين درمانگاه مراجعه مي كنند رايگان ويزيت مي شوند و به خاطر حفظ كرامت انساني قبض ويزيت و درمان صادر مي شود. تا كسي متوجه نشود كه او نيازمند است. در اين درمانگاه افرادي هم كه بيمه نيستند با دريافت مبلغ تعرفه دولتي معاينه مي شوند و بيمه شدگان تأمين اجتماعي، كارمندان دولت و نيروهاي مسلح مي توانند از مزاياي ويژه اين درمانگاه استفاده كنند. در حقيقت اين درمانگاه براي همه اقشار جامعه مفيد بوده است.» او از مرحوم حاج کریم ناطقيان به عنوان يكي از نيكوكاران محلي نام مي برد كه خدمات زيادي براي مردم بويژه اهالي ده محله حصار بوعلي انجام داده است. دكتر جلالي مي گويد: «وقتي او فوت كرد، همه ما يتيم شديم. درمانگاه خيريه با زحمت و كمك هاي او راه اندازي شد. فقط اين يك جمله را درباره اش بگويم كه عشق خدمت به مردم در وجودش شعله مي كشيد.»

 

نوشته شده توسط HRN در سه شنبه بیست و ششم خرداد 1388 ساعت 14:38 موضوع | لینک ثابت

 سال 1316 وقتی غرور رضا شاهی به اوج حماقت خود رسیده بود با تمام مظاهر مذهبی مقابله می کرد و حتی به حسینیه ها و تکایا و مراسم عزاداری امام حسین(ع) که تنها امید و پناهگاه مردم بود نیز رحم نمیکرد.یک روز عده ای کارگر با بیل و کلنگ از تهران پیدا شدند که آمده ایم تا تکیه بالا را خراب کنیم .چرا؟ چون فضا برای ایجاد محیط های آموزشی نداریم و می خواهیم اینجا را مدرسه کنیم. خب اول اهالی به مقابله آمدند و میخواستند جلو آن ها را بگیرند اما ژاندارم ها دخالت کردند و با توپ و تشر مردم را به عقب واداشتند . کارگرها  از چهره شان بی میلی می بارید و معلوم بود آن ها را هم به اجبار به این کار وا داشته اند. اولین ضربه کلنگ که دیوار چینه را شکافت هزاران زنبور از شکاف بیرون آمدند و هر جای دیوار که ضربه ای آن را می شکافت آشیانه گروهی از زنبورها بود . زنبورها به دنبال کارگرها افتادند و کارگرها پا به فرار گذاشتند و همین طور که می دویدند فریاد می زدند : ما با خانه و سرای امام حسین(ع) نمی توانیم در بیفتیم . خانه و دودمانمان به باد می رود.و خلاصه این طوری تکیه آقا از خطر نجات پیدا کرد.

 

نوشته شده توسط HRN در پنجشنبه هفدهم اردیبهشت 1388 ساعت 21:41 موضوع | لینک ثابت

  خشت و گلی صد و هفتاد ساله که همچون دلی در سینه شمیران می تپد و خون حیات را در رگ های زمان جاری می کند. تکیه حصاربوعلی را می گویم.قدیمی ترین تکیه شمیران . این طور که تاریخ از پشت پیشانی پر چین و چروکش روایت میکند 170 سال پیش در نخستین روزهای حکومت ناصرالدین شاه قاجار ساکنان حصاربوعلی برای ساخت اولین تکیه شمیران آستین بالا زدند.معماری کیه حصاربوعلی به معماری عصر قاجار شباهت دارد و با خشت و گل بالا رفت . بالاتر از هر بلند بالایی و بالاتر از هر بامی . سقف تکیه آن قدر بلند است که پرنده های بی پناه در پناه آن آرام بگیرند . کمی آن طرف تر پلکانی است که به آن دیر می گویند و با چراغ های پایه دار و شمعدان های برنز و ترمه ها در گلدان ها و گلابدان ها  تزیین شده است. دو گوشواره دو طبقه ، دو طرف دیر و یک طاق نما آن گوشه تکیه را کامل می کند و در طرف دیگر سه طاق نما با یک نیم طبقه سقف چوبی قرار گرفته است . تکیه درست در مرکز روستای آن زمان ساخته شد . قنات میرزا علی و قنات تکیه آقا آن را در آغوش می گرفتند و تکیه حصاربوعلی چشمی به آینده و چشمی به " باغ عزیز خان " که امروز فرهنگسرای نیاوران است قد برافراشت .  این ظرافت از کجا وارد معماری آن شده است که صحن گود داشته باشد و آب قنات از میان آن بگذرد و خدا عالم است که گودال قتلگاه و شط فرات را به یاد عزیزان بیاورد تا همیشه آدم خودش را در تکیه حصاربوعلی در علقمه ببیند و حس کند.

 

نوشته شده توسط HRN در سه شنبه چهارم فروردین 1388 ساعت 17:50 موضوع | لینک ثابت

   گذشته از تکیه های نیاوران و حصاربوعلی تکیه دیگری هم هست که صد سالی بعد از تکیه حصاربوعلی حصاربوعلی ساخته شد.تکیه آقا را می گوییم که چون بالاتر از تکیه حصاربوعلی قرار گرفته است محلی ها به آن تکیه بالا می گویند .ساخت این تکیه هم ماجرایی شنیدنی دارد .حصاربوعلی در گذشته بین باغ عزیز خان (فرهنگسرای نیاوران فعلی) و باغ کامرانیه قرار داشت .باغ کامرانیه بعد از مرگ کامران میرزا در سال 1307 هجری شمسی به دست ورثه او فروخته شد و تنها تکه زمینی از آن باغ چند هکتاری باقی ماند.در حدود یک هزار متر مربع که از اطراف به خیابان های فرمانیه  کامرانیه مهماندوست و نیاوران محدود می شد.روی همین زمین تکیه تکیه آقا یا همان تکیه بالا ساخته شد.

 

نوشته شده توسط HRN در دوشنبه سوم فروردین 1388 ساعت 14:32 موضوع | لینک ثابت

  جوانی پارچه ای دور سرش بسته است و توی سرمای زمستان خیس عرق است . می گوید تکیه حصاربوعلی در ایام محرم 20 شام و 3 ناهار دارد. آشپزخانه تکیه یکی از منحصر به فرد ترین آشپزخانه های تکایا در سراسر تهران است .10/15 نفر اینجا خدمت می کنند و به عنوان خادمان افتخاری عزاداران سیدالشهدا تهیه و ارائه غذا را به عهده دارند.من بعد از درگذشت پدرم که خادم تکیه بود کارش را پی گرفتم.پدرم می گفت که این آشپزخانه یک قرن هیزمی کار کرده است و بعد از انقلاب به سیستم گاز شهری مجهز شده است.تمام 23 روز را که را که وظیفه کار در آشپزخانه را داریم هرکدام مرخصی می گیریم  یا مغازه ها را تعطیل می کنیم تا بتوانیم تمام وقت در خدمت تکیه وعزاداران باشیم .همه لباس آشپزخانه می پوشند و مخلصانه کار می کنند . جالب تر اینکه اینکه آخرین شب اطعام تکیه هم به قول محلی ها ( خرج آشپزخانه) نام دارد. کارکنان آشپزخانه در این شب با پرداخت مبالغی در هزینه های شام آخر مشارکت می کنند. این شب آخر بین خادمان تکیه نام دیگری هم دارد و آن (شب مزد)  است.در این شب کارگران آشپزخانه هم به صف عزاداران می پیوندند و با ناله حزن آلودی می خوانند : ( ما مزد عزاداری از فاطمه میخواهیم ) .

 

نوشته شده توسط HRN در یکشنبه دوم فروردین 1388 ساعت 15:20 موضوع | لینک ثابت

  بیش از 40 سال است که استفاده از نخل در تکایای تهران برچیده شده است.حتی در بسیاری از تکیه ها نخل وجود خارجی ندارد.شاید بتوان کفت در چند تکیه شمیران نظیر  ولنجک  تجریش دربند درکه سوهانک چیذر نیاوران  و حصاربوعلی این سنت متداول است.                                                                                     در گذشته های دور برای ساختن نخل از چوب درخت خرما استفاده می شد.نخل شبیه تابوت و برای تشییع پیکر حضرت امام حسین شبیه سازی شده و این نام به مرور زمان به آن تعلق گرفته است.اندازه اسکلت چوبی نخل   چند وچون تزیین و روش نخل برداری آن هم در هر محل متفاوت است. پهنای پیشانی نخل حصاربوعلی 1.5 متر ودرازای آن 3.5 متر است.پوششی از پارچه های سیاه با تابلوهایی از استادان نقاشی و خطاطی پیشانی نخل را آراسته و بالای آن دو نیز 3 شاخ و تعدادی سر پرچم پنجه ای و توپی دیده می شود .         وقتی نخل حرکت می کند صدای زنگ کاروان بلند می شود. زنگ داخل نخل است و به دست مسئولش به صدا در می آید  بر فراز خل یک سید با لباس عزا و شال سبز به عنوان سکاندار می نشیند و در زمان گردش نخل در تکیه  با چوب دو شاخه ای مراقب نخل است .گردش نخل در تکیه حصاربوعلی 3 دور است البه در گذشته تا سال 1340 نخل در روز عاشورا از تکیه خارج و بر شانه عزاداران در انتهای دسته تا نزدیک محله کاشانک می رفت. حالا 42 سال از آن زمان میگذرد اما اهالی حصاربوعلی هنوز عقیده دارند  که سیب نخل حصاربوعلی تبرک است و بیماران را شفا میدهد .سیب هایی که در شب قتل بر سر نیزه های سه شاخه نخل فرو میرود و یا در نخل می ماند تا پس از مراسم نخل گردانی بین مردم تقسیم شود.این ها عقیده مردم حصاربوعلی است محله ای با چندین خانه کهنسال و کوچه های تنگ و باریک و دیوار های کاهگلی جایی نزدیک پارک نیاوران که برای خودش حسینیه و مسجد جداگانه دارد مطابق سنت متداول محله های شمیران.   

 

نوشته شده توسط HRN در چهارشنبه هفتم اسفند 1387 ساعت 15:55 موضوع | لینک ثابت

                                                                  از زمان آغا محمدخان كه تهران پایتخت شد، در منطقه كوهستانی شمیران «ده حصار بوعلی» در كنار دیگر قراء چون نیاوران، تجریش، قلهك، دزاشیب، رستم آباد، كاشانك، دارآباد، ازگل، اراج، سوهانك، دربند ، جمال آباد، امامزاده قاسم، پس قلعه، دركه، اوین ، جماران، حصارك، چیذر، دروس، زرگنده، حسن آباد، اسدآباد، ولنجك و ... یكی از ییلاقات خوش آب و هوای نزدیك به تهران محسوب می شد.
بعد از احداث ساختمان قصر سلطنتی صاحبقرانیه، حصاربوعلی به دلیل نزدیكی به این كاخ از موقعیت ویژه ای برخوردار شد، زیرا تعدادی از كاركنان كاخ در واحدهای مختلف جهت اداره امور داخلی قصر از بین ساكنان بومی این ده انتخاب می شدند. به دلیل این خصوصیت طبق یك سنت قدیمی نیز در روز تاسوعای حسینی(ع) (فصل بهار و تابستان) در زمان احمد شاه، دسته عزاداران حصار بوعلی وارد محوطه داخلی كاخ صاحبقرانیه شده و پس از انجام مراسم عزاداری، علامت های محل موفق به دریافت طاق شال می شدند كه توسط محمدحسن میرزا ولیعهد احمدشاه روی علامت ها بسته می شد و یكی از افتخارات محمد میرزا نیز در روز تاسوعا دادن شربت به عزاداران حسینی در داخل كاخ بود.
البته ناگفته نماند با روی كار آمدن پهلوی اول، این روش منسوخ گردید. رسم دیرینه شاهان قاجار از ناصرالدین شاه تا احمدشاه چنین بود كه بهار و تابستان در كاخ صاحبقرانیه و پائیز و زمستان دركاخ گلستان و قصر فیروزه (دوشان تپه) اقامت می كردند. عده ای از جوانان آن زمان حصار بوعلی مجاز بودند در كنار غرفه های كسب و كار، قهوه خانه سیاری نیز در زمان استقرار شاه در جلوی محوطه بیرون این دو كاخ (فیروزه- صاحبقرانیه) برپا كنند كه كل نگهبانان و كاركنان كاخ و اعضای تشریفات اسكورت شاه ضمن خرید بعضی از مایحتاج ضروری از غرفه ها جهت صرف صبحانه، ناهار و شام از این قهوه خانه بهره گیرند. باگذشت بیشتر از نیم قرن نوه - نتیجه های همین جوانان روز دوشنبه ۲۳ بهمن سال ۵۷ (یك روز بعد از پیروزی انقلاب) با ورود نمایندگانی از كمیته استقبال حضرت امام به اتفاق جوانان نیاوران دست در دست یكدیگر با نظارت آیت الله حاج سید محمد تقی حكیم امام جماعت حصاربوعلی نسبت به تحویل مجموعه كاخ های نیاوران و صاحبقرانیه از شخص سرهنگ یوسفی نژاد افسر ارشد حاضر در هیأت نگهبان كاخ اقدام نموده و سپس تمام افسران، درجه داران و سربازان كاخ را خلع سلاح نمودند.
در همان ایام مجله نیوزویك آمریكا در صفحه ۱۹ شماره ۲۶ فوریه سال ۱۹۷۹ عكسی از آیت الله حكیم و سرهنگ یوسفی نژاد و تعدادی از جوانان حصار بوعلی و نیاوران در اتاق افسرنگهبان كاخ چاپ كرد كه هنوز قاب عكس شاه و فرح به دیوار اتاق نصب بود. ۴۸ ساعت بعد از تصرف كاخ در تاریخ ۵۷‎/۱۱‎/۲۵ حكم سرپرستی كاخ به نام امام جماعت نیاوران آیت الله حاج سید حسن مصطفوی صادر شد كه ایشان نیز تا قبل از تبدیل مجموعه به «كاخ- موزه» با درایت و مدیریت قابل تحسین كاخ را اداره كرد.
در گذشته نه چندان دور در طرفین حصار بوعلی دو باغ بزرگ قرار داشت، در شرق باغ عزیز خان كه تبدیل به فرهنگسرای نیاوران و مركز تحقیقات فیزیك نظری شد، در غرب باغ كامرانیه كه پس از فوت كامران میرزا در سال ۱۳۰۷ شمسی به تدریج ورثه او نسبت به تقسیم و فروش باغ به ثروتمندان آن زمان تهران اقدام كردند كه معروف ترین این افراد عبدالحسین هژیر (وزیر وقت دربار) بود.
كامران میرزا بعد از ۷۰ سال عمر پر نشیب و فراز دنیا را ترك گفت و تنها قطعه زمینی كه از مجموعه این باغ چند هكتاری كه حدود اربعه آن خیابان های نیاوران، كامرانیه، فرمانیه و مهماندوست بود به عنوان یك ارزش اخروی برای او باقی ماند، همین یكهزار متر مربع فضایی است كه به نام «تكیه آقا» در گوشه شمال شرق باغ كامرانیه در حصار بوعلی معروف است. در حال حاضر نزد اهالی به دلیل مترادف بودن واژه های آقا و بالا در حالی كه این حسینیه در بالای (شمال غرب) حصار بوعلی واقع شده به تكیه بالا معروف است. حصار بوعلی بنا به یك سنت دیرینه برای خودش مسجد و حسینیه جداگانه داشته كه این سنت متداول ۳۳ پارچه آبادی های صاحب شناسنامه شمیران است. مسجد جامع حصار بوعلی سابقه ای بیشتر از یكصد و هفتاد سال دارد و در سال ۱۳۴۷ شمسی نیز تجدید بنا شده است. نزدیك به یكصد و پنجاه سال پیش در نخستین سال های حكومت ناصرالدین شاه، این ساكنان حصار بوعلی بودند كه برای ساختن تكیه آستین بالا زدند. هماهنگ با معماری عصر قاجار در ساخت این گونه ابنیه تكیه حصار بوعلی باخشت و گل روی پاهایش ایستاد. یكی از خاطرات به جا مانده از این تكیه مربوط به هفتاد سال پیش است كه بعضی از شاهدان عینی آن هنوز زنده اند.
عین خاطره را می آورم، نقل به مضمون؛ همه چیز وقتی شروع شد كه خواستند تكیه را در زمان پهلوی اول خراب كنند. چو انداخته بودند می خواهند به جایش مدرسه بسازند. اواخر حكومت پهلوی اول بود، بهانه وجود مسجد جامع و تكیه آقا را داشتند. می گفتند كمبود فضای آموزشی داریم. یك روز صبح سرو كله یك مشت كارگر با بیل و كلنگ پیدا شد. گفتند تكیه حصار بوعلی باید خراب شود. گفتند دستور است. هر كس رفت یك گوشه، كلنگ ها را بردند بالا، كوبیدند به دیوار های خشت و گل. كار به پنج ، شش ضربه نكشید كه زنبور بود از جوف دیوارها و سقف طاق نماها بیرون می ریخت؛ جنگ بین انسان و زنبور در فضای تكیه به نوعی جنگ پرنده های كوچكی به نام ابابیل با فیل سواران سپاه ابرهه در صدر اسلام را تداعی می كرد. هر جای تكیه را كلنگ زدند لانه زنبور بود كه حالت تهاجمی داشتند، كارگر ها بالاجبار دست از كار كشیدند و ضمن خروج سریع از داخل تكیه متفق القول گفتند این تكیه امام حسین(ع) است؛ با خراب كردن آن، خانه خراب می شویم.
چراغی را كه ایزد برفروزد‎/ هر آن كس پف كند ریشش{ریشه اش} بسوزد
با این اتفاق غیر منتظره، دستور دهندگان دیگر جرأت ادامه تخریب پیدا نكردند این رویداد مربوط به سال ۱۳۱۶ شمسی بود و لیكن از تابستان سال ۱۳۱۴ مبارزه رضاشاه با دین و روحانیت آغاز شده بود آن هم در شرایطی كه وی قبل از به سلطنت رسیدن و در زمان سردار سپهی، با راه انداختن دسته های سینه زنی و خاك و گل بر سر ریختن و در پیشاپیش قوای قزاق حركت كردن، نمایشی سمبلیك از مذهبی بودن و دوستدار اهل بیت(ع) بودن را انجام می داد. ولیكن در مقابل، مردم شیفته اهل بیت همانند زمان ائمه با رعایت تقیه كارخود را به نحو احسن در زمینه مجالس عزاداری پیش می بردند. در ده حصار بوعلی بیش از هفتاد سال پیش كلانتری نیاوران با شدت مأموریت جلوگیری از عزاداری اهالی را داشت. یكی از خانه های بزرگ منطقه متعلق به یكی از بزرگان محل به نام حاج علی عسگریان را در ایام محرم به صورت پنهانی تبدیل به تكیه كرده در آنجا برنامه عزاداری و احكام انجام می دادند و در روز عاشورا به صورت انفرادی و تك تك كه مأموران متوجه نشوند به محل زیارتگاهی در شرق كاشانك كه به نام جوزدرختك مشهور است می رفتند و عزاداری كامل عاشورایی خود را به دور از چشم مأمورین در آنجا به انجام می رساندند. این خانه كه درسال های خفقان رضا شاه مأمن عزاداران بودهمچنان با فرو ریختن سقف هایش سرپا و استوار باقی مانده و شایسته است سازمان میراث فرهنگی از تخریب بیشتر این خانه به عنوان یك اثر تاریخی مذهبی جلوگیری به عمل آورد.
قدمت این ده با توجه به سنگ های قبور گورستان قدیم حصار بوعلی سال های ۱۰۱۵ تا ۱۰۹۵ هجری قمری را نشان می داد كه سابقه آن به دوران صفویه بر می گردد. لیكن قدیمی های محل اعتقاد دارند كه حصار بوعلی منسوب به ابوعلی سینا حكیم و فیلسوف مشهور اسلامی است كه در قرن چهارم و پنجم هجری قمری می زیسته؛ در هجرت طولانی خود از گرگان به ری مدتی را در این ناحیه به سر برده واقدام به ساخت حصار و بارویی در این محل كرده، به خاطر این سابقه تاریخی به تدریج واژه حصار بوعلی هویت یافته است.

روح الله مهرپارسا

 

نوشته شده توسط HRN در سه شنبه ششم اسفند 1387 ساعت 16:43 موضوع | لینک ثابت

  صداي اذان صبح از بلندگوي مسجد جامع ۱۵۰ ساله حصار بوعلي گوش جان را نوازش مي دهد. چراغ هاي خانه ها و آپارتمان هاي محل روشن است و حاكي از سحري خوردن ساكنان آن دارد. سكوت كوچه هاي پيچ درپيچ ده با ديوارهاي كاهگلي با صداي موزون آب قنات «ميرزاعلي» كه از زير خانه ها و توي حياط ها عبور كرده و سپس به جوي عمومي مي ريزد شكسته مي شود. بعضي از اهالي با عجله به سوي مسجد رهسپارند تا از فيض نماز جماعت صبح محروم نشوند.  در ماه رمضان طبق يك سنت دير سال صبح، ظهر و شب جماعت برقرار است. به غير از رمضان كه فقط شب ها جماعت اقامه مي گردد. توي ده جايي كه در سه نوبت يعني پخت صبح، ظهر و شب ازدحام است دو نانوايي محل را مي توان نام برد. نانوايي تافتوني عشقي كه بهترين نان منطقه را عرضه مي كند و سابقه آن بيش از يك قرن را شامل مي شود. حصار بلكي ها (منظور اهالي حصار بوعلي) مثلي ويژه دارند. يعني اعتقاد دارند: «هر تازه واردي به حصار بوعلي، اگر از نان عشقي بخورد و از آب قنات ميرزاعلي (قناتي كه در شرق محل در داخل فرهنگسراي نياوران آفتابي مي شود) بنوشد هرگز از حصار بوعلي دل نمي كند. سنگكي فاطمي نانوايي ديگر محل است كه در غرب محل روبه روي شرشره آبي واقع شده و مشتريانش به دليل شلوغي تا نوبتشان بشود در اطراف شرشره آب كه صفاي خاصي دارد مي نشينند. شرشره كه صدايش سمفونيك آب قنات تكيه بالاست خود آرام بخش است.روبه روي سنگكي، مسجد «عتيق حصاربوعلي» قرار دارد كه به سبك معماري زمان قاجار بازسازي شده و گنبد كوچكي هم روي سقف آن تعبيه كرده اند. با توجه به كوچكي، مسجد بسيار با روح است در رمضان هرازگاهي خيرين در آن افطاري مي دهند و چون در فضاي بي ريايي سفره افطاري پهن مي شود معنويتي خاص دارد.حصار بوعلي از معدود محلات شميران است كه دو حسينيه دارد تكيه بزرگ و تكيه آقا كه به تكيه بالامعروف شده. در تكيه بزرگ حصار بوعلي كه درست در مركز محل واقع شده در محرم عزاداري اقامه مي گردد ،نماز عيد فطر خوانده مي شود،مجالس ترحيم اهالي نيز كه اطعام داشته باشند منعقد شده و كليه برنامه هاي انتخابات مجلس ، رياست جمهوري، خبرگان و شوراياري در تكيه انجام مي شود.
  در تكيه بالاكه يادگاري ازكامران ميرزا نايب السلطنه است در زمان قاجاريه برنامه تعزيه برقرار بود و تعزيه اي كه در حال حاضر منسوخ شده به نام «روز محشر» اجرا مي شد كه در اين تعزيه فضاي جهنم با آتشي شعله ور و ملك هاي عذاب در حالي كه از سرشان آتش بلند مي شد در صحنه بودند و با وسايل محدود آن زمان به وسيله سيم هاي نقاله و زنجير ملائك را از سقف تكيه به پائين مي فرستادند كه نقش جبرئيل را ايفا مي كرد؛ منظور به نمايش درآوردن نزول جبرئيل از آسمان.در تكيه بالادر ماه صفر عزاداري برقرار است و در طول سال نيز هيئت انصارالحسين حصار بوعلي در شب هاي جمعه درتكيه برنامه دارد و بسيج خواهران نيز ضمن برنامه هفتگي فعاليتشان را در آنجا متمركز نموده است.در قسمت شرق تكيه بالادرمانگاه خيريه حصار بوعلي از سال ۱۳۷۳ تاسيس شده كه كليه تخصص هاي ضروري را سرويس مي دهد.يكي از ديگر قسمت هاي موردتوجه تكيه، آشپزخانه مجهز آن است كه با سفارشاتي كه براي غذاي مجالس مي گيرد درآمدي براي جبران هزينه هاي جاري تكيه دارد.
  رمضان در حصار بوعلي
  تكيه بزرگ حصار بوعلي در شبهاي قدر از افطار ميزبان روزه داران است كه به طور متوسط هر شب سه هزار نفر در آن اطعام مي كردند.
  مراسم احياي مسجد جامع حصار بوعلي معروفيتي خاص دارد و مستمعين آن اكثراً جوانان هستند كه علاوه از شميران و تهران از حومه شهر نيز جهت كسب فيض خود را به حصار بوعلي مي رسانند كه علاوه بر شبستان مسجد و بالكن آن، تكيه بزرگ و طبقه فوقاني آن مملو از جمعيت مي شود كه بوسيله تلويزيون مدار بسته برنامه مسجد را پوشش مي دهند كه سرريز اين جمعيت انبوه در كوچه هاي اطراف مسجد و حسينيه مي نشينند. جوانان علاقه مند و مخلص اين سه شب پرده خواب را دريده و در گوشه گوشه مسجد وتكيه حصار بوعلي با خداي خود نجوايي عاشقانه دارند.در اين سه شب قبل از مراسم احيا، عزاداري بي رياي جوانان، داغ شهادت مولايمان را گرم تر مي كند؛ مگر نه اين است كه براي ما شيعيان اين سه شب فقط شب قدر نيست. در اين شب ها داغي بر دل داريم كه سوز آن باعث مي شود ما عاشقانه تر نام خدا را فرياد بزنيم و ياد كسي را چون چراغي در دل روشن نگه داريم كه هر شب زندگي اش چون شب قدر پر بار و سرشار از معنويت است. 
  استقبال جوانان از اين سه شب به اين دليل است كه همه مقدرات تقدير مي شود و قالب يعني اندازه خاص هر پديده، روشن و اندازه گيري مي شود. شبي كه سرنوشت يك سال آدمي رقم مي خورد. شايد به خاطر همين مقوله است كه خوابيدن را در شب قدر مذموم دانسته اند؛ ضمناً پاس داشتن اين شب با دعا و نيايش سفارش شده وتلف كردن و از دست دادن آن از طرف بزرگان دين، مورد نكوهش بسيار قرار گرفته است. چون انسان باشب زنده داري اين شب بزرگ، در تعيين سرنوشت خويش دخالت مي كند.ادامه اين برنامه در روز شهادت ۲۱ رمضان بعداز جماعت ظهر نيز عملي مي گردد و ضمن استماع برنامه مداحي، عزاداري ظهر شهادت به وسيله جوانان حصار بوعلي وهيئت انصارالحسين اجرا مي گردد.
  با آغاز ماه رمضان در هر سال قابي قديمي در كنار در ورودي مسجد نصب مي شود، در كادر اين قاب تصويري از مولاي متقيان با شمشيري خون آلود با عكسي از قرآن كه لكه هاي خون بر صفحات آن مشهود است كه درمحراب محل شهادت امام علي(ع) بوده و هم اكنون در موزه قاهره نگهداري مي گردد ديده مي شود. در زير اين تصاوير دوبيت شعر با خط نستعليق نوشته شده كه جالب است:
  آنكه بر فرق علي زد از جفا شمشير را 
  كاش اينجا بود و مي گفت ازعلي تقصير را
  از تواي چرخ فلك «خالق پناه» دارد عجب
  چون به دست روبهي مقتول كردي شير را
  اين تابلو را مرحوم خالق پناه تا آخرين سال عمر كه ۹۰ سال داشت خود با اعتقادي راسخ اول رمضان درمسجد نصب كرد كه تا آخر ماه همچنان نصب بود. بعد از فوت ايشان اين كار را خانواده اش به نيت پدر مرحومشان همچنان انجام مي دهند.برنامه مسجد جامع حصار بوعلي در ماه مبارك رمضان علاوه بر اقامه جماعت سه گانه صبح، ظهر و شب، ظهر ها بعد از نماز سخنراني برقرار بوده و هرشب نيز بعداز جماعت برنامه سخنراني ديگري اجرا مي گردد و جلسه درس قرآن هم جهت نوجوانان منعقد است. امام جماعت حصار بوعلي آيت الله سيد محمد تقي حكيم قريب به نيم قرن است كه اداره مسجد را به عهده دارد. ايشان جهت جبران كمبود كتابخانه در منطقه ، منزل شخصي خود را تبديل به كتابخانه عمومي نموده و با خريد منزل مجاور آن قصد دارد كتابخانه بزرگ و مجهزي تاسيس نمايد كه پذيراي تعداد بيشتري از دانش آموزان منطقه جهت بهره گيري از سالن هاي آن جهت كنكور باشند.ايشان علاوه بر ادامه امور مسجد و كتابخانه و درمانگاه خيريه كه خود مؤسس آن بوده در حوزه و دانشگاه نيز تدريس مي نمايد. نتيجه پنجاه سال پژوهش و تحقيق ، تاليف پانزده جلد كتاب در رشته هاي مختلف اجتماعي، ديني و درسي است كه مجموعاً چاپ هاي متعددي از آن به عمل آمده. ضمناً مجموعه مقالات ايشان هفتاد فقره است.
  مراسم نماز عيد فطر
  طبق يك سنت ديرينه در روز عيد فطر اهالي محل به صورت گروهي به در منزل آيت الله حكيم مي روند و ايشان را با سلام و صلوات به طرف حسينيه بزرگ جهت اقامه نماز با سردادن شعار مخصوص مي برند.معمولاً نماز راس ساعت ۸ صبح شروع مي شود. نماز عيد فطر ۲ ركعت است كه در ركعت اول پنج قنوت و در ركعت دوم ۴ قنوت دارد.
  بعد از اتمام نماز امام دو خطبه مي خواند در خطبه اول مسائل مبتلابه اجتماع و در خطبه دوم بيشتر موضوعات مربوط به محل و كارهاي فرهنگي محل و فعاليت هاي انجام شده و برنامه هاي بعدي توسط امام بيان مي گردد. يك فرق نماز عيد فطر با نماز جمعه در آن است كه خطبه ها در نماز جمعه قبل از نماز قرائت مي شود و در نماز عيد بعد از اقامه نماز؛ كه در هر دو نماز خطبه ها جزيي از نماز محسوب مي شود.بعد از مراسم طبق يك سنت قديمي نان روغني، خرما و فنجان شير داغ توزيع مي شود كه نمازگزاران به نوعي افطاري كرده باشند.البته قبل از شروع نماز افرادي جهت جمع آوري فطريه به داخل صفوف آمده و نسبت به جمع آوري فطريه اهالي اقدام مي نمايند.
  بعد از پايان يافتن كليه مراسم آيت الله حكيم به اتفاق تعدادي از اهالي به طرف منزل مي روند و از بيرون منزل جهت ديد و بازديد عيد به انتظار اهالي مي نشينند و تا ظهر علاقه مندان به ايشان جهت ديدار مراجعه مي نمايند.
  آشپزخانه حسيني
  تكيه بزرگ حصار بوعلي به وسيله هيات امنا زير نظر آيت الله حكيم اداره مي شود. در ايام محرم تكيه بيست شام و سه ناهار در برنامه كاري خود دارد. آشپزخانه تكيه حصار بوعلي يكي از استثنايي ترين آشپزخانه هاي تكايا در تهران بزرگ است زيرا كادر آن كه بين ده تا پانزده نفر هستند همه افتخاري اين كار را انجام مي دهند.بعضي از اين گروه ادامه دهنده راه پدر يا پدربزرگ خود هستند كه قبلاً جزو خادمان آشپزخانه حسيني بوده و بعد از فوت نسل در نسل منصب نوكري آقااباعبدالله به فرزند يا نوه رسيده است. اين آشپزخانه بيشتر از يك قرن هيزمي بود وليكن بعد از انقلاب به سيستم گاز شهري مجهز گرديد.خادمان گروه آشپزخانه ۲۳ روز كار و فعاليت روزانه را جهت انجام كار در آشپزخانه رها مي كنند يعني اين افراد اداري مرخصي مي گيرند، آنهايي كه شغل آزاد دارند هم مغازه را به ديگري مي سپرند و مخلصانه ملبس به لباس كار آشپزخانه حسيني مي شوند، جالب تر اين كه آخرين شب برنامه اطعام تكيه كه به قول محلي ها «خرج آشپزها» نام دارد، كاركنان آشپزخانه نه تنها مزد نمي گيرند بلكه در هزينه اطعام آخرين شب هم مشاركت دارند. آخرين شب تكيه را اصطلاحاً «شب مزد» هم مي گويند در چنين شبي كليه خادمان تكيه اعم از آشپزخانه، آبدارخانه و خدمات عمومي با لباس كار در كنار سينه زنان مشغول عزاداري شده و با صداي حزن انگيز ضمن تكرار نوحه فرياد برمي آورند «ما مزد عزاداري از فاطمه مي خواهيم.‎/.» 
  توزيع كنندگان غذا
  يك تيم منسجم بيست نفره هم در تكيه مسئوليت سفره اندازي و توزيع غذا را به عهده دارد و اعضاي تيم به قدري به كارشان مسلط هستند كه جمعيت بين هزار تا پنج هزار نفر را حدوداً با يكي دو ساعت صرف وقت پوشش مي دهند. اين بيست نفر هر جا باشند در بيست شب اطعام در تكيه حضور به هم رسانيده و انجام وظيفه مي نمايند.

 

نوشته شده توسط HRN در چهارشنبه سی ام بهمن 1387 ساعت 16:21 موضوع | لینک ثابت

۱۷۰ سال قدمت                                                                                                                                                                                                                                                               ۱۷۰ سال پيش چند طايفه كه در ده حصار بوعلي سكني گزيدند، بنا به يك سنت قديمي كه در محله هاي شميران رايج است، تصميم گرفتند مسجد و حسينيه اي در محله بنا كنند. ساكنان ده حصار بوعلي آستين بالا زدند و هماهنگ با معماري عصر قاجار در نخستين سال هاي حكومت ناصرالدين شاه مسجد و حسينيه ده را ساختند.
مسجد جامع ده حصار بوعلي به خاطر همسايگي با كاخ نياوران در موقعيت حساسي قرار داشت و هيچ گاه فعاليت هاي اين مسجد از نظر مأموران امنيتي پنهان نمي ماند. به همين دليل تبليغات در مسجد به روش خاصي انجام مي شد. به مناسبت هاي مختلف و در مجالس تحريم، فعالان سياسي از جمله حجت الاسلام محسن دعاگو، حجت الاسلام حجتي كرماني، حجت الاسلام ناطق نوري، معلم شهيد سيد محمدجواد شرافت و ... در مسجد سخنراني مي كردند و آيت الله سيد محمدتقي حكيم از سال ۱۳۴۰ امام جماعت مسجد بود و به منظور نشر و گسترش فرهنگ اسلامي كانون هاي متعددي به نام كانون جوانان محقق اسلامي، تعليم و تربيت ديني حكيم و انجمن ديني جوانان حصار بوعلي را تأسيس كرد. جلسات اين كانون با استقبال بسيار خوب جوانان هم محلي و غيرمحلي تشكيل مي شد. 
در دوران اوج مبارزات مردم با رژيم گذشته جوانان ده حصار بوعلي با تكثير و پخش اعلاميه هاي امام خميني (ره) بين نمازگزاران مسجد سهمي عمده در برپايي راهپيمايي هايي كه از مسجد شروع مي شد، ايفا كردند. با شهادت خانم شوكت مراد در بيست ويكم بهمن ۵۷ زمينه حضور گسترده اهالي ده حصار بوعلي در راهپيمايي بيست و دوم بهمن فراهم شد. در اين روز علي خانسفيد و غلامرضا حسيني، دو تن از فعالان سياسي، مبارزه با رژيم گذشته در درگيري با مأموران به شهادت رسيدند. 
بعد از پيروزي انقلاب اسلامي پايگاه مقاومت بسيج مسجد جامع حصار بوعلي در دو گروه شكل گرفت: گروه مقاومت شهيد علي خانسفيد كه در مسجد فعاليت مي كردند و گروه مقاومت شهيد غلامرضا حسيني كه محل استقرار آنها تكيه بالاي ده حصار بوعلي بود. 
با شروع جنگ تحميلي، اعضاي اين گروه با حضور فعال در جبهه ها و تقديم سي شهيد به رسالت خويش عمل كردند و اكنون نيز براي رسيدن به اهداف اسلامي خود فعاليت هاي متنوع فرهنگي انجام مي دهند. 
در مسجد جامع ده حصار بوعلي نماز مغرب و صبح به جماعت برگزار مي شود و هر شب بعد از نماز مغرب و عشا يك صفحه از قرآن تلاوت مي شود و امام جماعت مسجد درباره معناي آيات سخنراني مي كند. 
روزهاي دوشنبه و پنجشنبه بعد از نماز مغرب و عشا نيز كلاس هاي نهج البلاغه و تفسير قرآن تشكيل مي شود. 
مراسم دهه اول و دوم ماه محرم در مسجد و دهه اول ماه صفر در تكيه بالاي حصار بوعلي با عزاداري، سخنراني و اطعام برگزار مي شود. در ماه مبارك رمضان علاوه بر نماز صبح و مغرب، نماز ظهر و عصر نيز به جماعت اقامه و شب هاي احيا مراسم ويژه اي در مسجد برپا مي شود. از ديگر فعاليت هاي جانبي مسجد برگزاري كلاس هاي كامپيوتر و تشكيل شوراي ورزش حصار بوعلي است و كلاس هاي واليبال و فوتبال زير نظر سازمان تربيت بدني برگزار مي شود. تيم هاي اين دو رشته در مسابقات ورزشي باشگاه هاي شميران حضور فعال دارند. 
همچنين مسئولان صندوق قرض الحسنه بازار كه سال ۵۷ به منظور كمك رساني به نيازمندان هم محلي تشكيل شده است، براي رسيدن به اهداف اوليه تشكيل صندوق بي وقفه تلاش مي كنند.

 

نوشته شده توسط HRN در سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387 ساعت 22:0 موضوع | لینک ثابت